Skip to content

خداوند مزّاح و شوخى کننده را دوست دارد

خداوند مزّاح و شوخى کننده را دوست دارد منتشر شده در هیچ دیدگاهی برای خداوند مزّاح و شوخى کننده را دوست دارد ثبت نشده


قال الباقر علیه السلام : (إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُدَاعِبَ فِى الْجَمَاعَهِ بِلَا رَفَثٍ الْمُتَوَحِّدَ بِالْفِکْرَهِ (الْمُتَخَلِّیَ بِالْعَبْرَهِ) الْمُتَبَاهِیَ بِالصَّلَاهِ).


امام باقر علیه السلام فرمود:
خداوند دوست دارد کسى را که با مردم مزاح و شوخى کند، امّا سخن زشت به زبان نیاورد و نیز کسى را که اندیشه اى یکتاپرست داشته باشد و کسى را که آراسته به صبر و شکیبایى باشد و کسى را که به نماز خواندن افتخار کند

این مطلب را به اشتراک گذار بگذارید

کم بخشیدن یا نبخشیدن

کم بخشیدن یا نبخشیدن منتشر شده در هیچ دیدگاهی برای کم بخشیدن یا نبخشیدن ثبت نشده

امام علی علیه السلام :

لا تستح من اعطاء آلقلیل فان الحرمان اقل منه -ح/ ۶۷ ?

ترجمه:

از بخش اندک شرمنده مباش، زیرا هیچ ندادن از آن (( بخشش اندک)) نیز کمتر و ناچیزتر است.

شرح:

یکى از کارهاى خوب و پسندیده، که باعث خوشنودى خلق و رضایت خدا میشود، این که ما، از مال و دارائى خود بخشش کنیم. البته بخشش کردن، این نیست که مال خود دور بریزیم و در راههاى نادرست تلف کنیم. بلکه معنى بخشش آن است که وقتى یک کار خیر پیش مى‏آید و براى انجام آن، به کمک دیگران احتیاج پیدا میشود، ما نیز قدم به پیش گذاریم و در حد توانائى خود، به انجام آن کار خیر، کمک کنیم. مثلا ممکن است در کشور، جنگى رخ دهد و گروهى از هموطنان جنگ‏زده ما، خانه و زندگیشان را از دست بدهند. یا ممکن است حوادثى مانند آمدن سیل و زلزله شهر و خانه و محل کار عده‏ئى آسیب ببیند و سرمایه و دار و ندارشان از بین برود. حتى ممکن است بدون هیچگونه از این حوادث، باز هم عده‏ئى پیدا مى‏شوند، که در عین آبرومندى، دچار فقر و محرومیت شده باشند. در تمام این حالات، وضعى پیش میاید، که گروهى از هموطنان و هم دنیهاى ما، به کمک اشخاص مؤمن و نیکوکار، پیدا مى‏کنند.
در چنین مواقعى، وظیفه دینى و اخلاقى ما حکم میکند که براى رضاى خدا. از مال و دارائى خود. هر قدر که میتوانیم به اینگونه افراد((بخشش)) کنیم. لازم نیست که حتما مقدار بخشش ما، زیاد و هنگفت باشد، بلکه مهم این است که از بخشیدن آنچه در قدرت داریم، کوتاهى نکنیم.
بعضى از افراد، با آنکه دلشان مى‏خواهد در اینگونه موارد، به دیگران کمک کنند، ولى چون مقدارى که قادر به ((بخشیدن)) آن هستند، کم و ناپذیر هستند، کم و ناچیز است، احساس شرمندگى مى‏کنند. اینگونه افراد، بخاطر شرم بیهوده از ((بخشش)) آن مقدار کم، خوددارى مى‏کنند، و در نتیجه، اشخاص نیازمند را، از همان مقدار اندک بخشش نیز محروم و بى‏نصیب میگذارند.
براى آنکه بدانیم این طرز فکر تا چه حد نادرست است. به یک مثال توجه کنیم: فرض مى‏کنیم براى یکى از هموطنان جنگ‏زده باید خانه‏یى ساخته شود که ۱۰ هزار تومان هزینه دارد. ما نیز یکهزار نفر هستیم، که هر کدام فقط ۱۰ تومان میتوانیم کمک کنیم. اگر همه ما که ۱۰۰۰ نفر هستیم، ۱۰ تومانهاى خود را بدون هیچگونه شرمندگى روى هم بگذاریم، مجموع آن میشود ۰۰۰/۱۰ تومان، که میتوان با آن، خانه مورد نظر را ساخت.
اما اگر یکایک ما، از دادن ۱۰ تومان خجالت بکشیم و این مبلغ را((بخشش)) نکنیم، هیچ پولى فراهم نمیشود و در نتیجه، آن خانه نیز ساخته نخواهد شد. در این مورد، آیا دادن ۱۰ تومان بهتر است یا ندادن آن؟ و آیا آن ۱۰ کمتر است و یا خجالت کشیدن و هیچ ندادن؟
بخاطر همین است که امام علیه‏السلام میفرماید: از بخشش کم، شرمنده نباشید، چون شرمندگى باعث میشود که از((بخشش کم)) خوددارى کنید و به افراد نیازمند چیزى ندهید. در حالیکه بخشش شما، هر چقدر که کم و ناچیز باشد((هیچ ندادن)) از آن کمتر و ناچیزتر، و در نتیجه باعث شرمندگى بیشتر است.

این مطلب را به اشتراک گذار بگذارید

خشنودى از کار بدکاران

خشنودى از کار بدکاران منتشر شده در هیچ دیدگاهی برای خشنودى از کار بدکاران ثبت نشده
امام علی علیه السلام:
الراض بفعل قوم کالداخل فیه معم و على کل داخل فى باطل أثمان اثم العمل به و اثم الرض به. -ح / ۱۵۴ ?

 

ترجمه:

هر کس که به کار گروهى از مردم خرسند باشد، مانند آن است که در آن کار، با آنها همراهى کرده است، هر کس در کار نادرست همراهى کند، براى او دو گناه خواهد بود: گناه همکارى در آن کار نادرست، و گناه رضایت دادن به انجام آن.

شرح:

اسلام، دینى است که پیرامون خود را، همواره از زندگى کردن و حصارهاى خلوت و تنهائى و سر بردن در چهار دیواریهاى در بسته، باز میدارد. و در مقابل، همه را به زندگى اجتماعى دعوت میکند. براى یک چنین زندگى اجتماعى برادرانه‏ایى، که در آن همه نسب به یکدیگر وظایف و مسئولیتهایى دارند قوانین کاملى نیز قرار داده، که جلوه‏هاى گوناگون آن، در تعالیم درخشان اسلامى دیده مى‏شود.
بر اساس این قوانین، خوب بودن و خوب زیستن، تنها این نیست که ما، خود را از همه کنار بکشیم، و در خلوت و تنهایى مشغول عبادت شویم و کارى به کار دیگران و سایر افراد جامعه نداشته باشیم. چه، در این صورت، حتى اگر هیچ گناهى از ما سر نزند، باز در گناهى که دیگران، در کنار ما و مقابل چشمان ما انجام میدهند، شریک و سهیم خواهیم بود. به بیان دیگر، یک مسلمان مؤمن واقعى، نباید در برابر کارهاى باطل و نادرست دیگران نیز، ساکت بنشیند و هیچ اقدامى نکند.چون این سکوت، دلیل آن است که او، با انجام آن کارهاى باطل مخالفتى ندارد و کسى که مخالف امرى نباشد، بطور طبیعى، به انجام آن امر، رضایت داده است. و راضى بودن به انجام کار دیگران نیز مانند آن است که خود او هم در آن کار، شرکت و دخالت داشته است.
از این روست که امام علیه‏السلام میفرماید: مسلمانان مؤمن حق ندارد ساکت بنشیند و شاهد و تماشاگر کارهاى باطل دیگران باشد.چون در آنصورت، از او دو گناه سرزده است. یک گناه همان رضایت دادن به انجام آن کار است، و گناه دیگر آن است که با چنین رضایتى، خود او نیز، در آن کار نادرست بصورت همکار و همراه در آمده و در حقیقت مثل آن است که خود نیز، در انجام آن گناه، شرکت و همکارى داشته است.

این مطلب را به اشتراک گذار بگذارید

Primary Sidebar

Secondary Sidebar

Tertiary Sidebar

طراحی سایت
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلا - فروش ویلا - ویلا شمال